Je staat er naar te kijken en pijnigt je hersens. Wat is dit? Allemaal verticale zwarte strepen, met hier en daar een dwarsstreepje. Een golvende wand die lijkt op een omhooggeklapt zebrapad. Of brede luxaflex-lamellen. Of een hek. Of misschien wel tralies.

Het is schrift. Het zijn letters. De ontregeling overkwam me in 2015 in museum Pompidou-Metz, in Frankrijk. Daar was een tentoonstelling van werk van Tania Gouraud (*1942), een veelzijdige Franse kunstenares die video toepast, en foto’s, installaties, geluidsperformances enzovoort. In Metz stond onder andere een grote golvende muur die ze daar had gerealiseerd met de hulp van zes leerlingen van de Ecole supérieure d’art de Lorraine. Heel precieze zwarte strepen. En dan komt de bezoeker die staat te puzzelen. Eerst: wat is dit? En dan: er moet iets te lezen zijn. Maar wát dan?

Probeer eens mee te lezen. De bovenste afbeelding meldt: “Dieu compte les larmes des femmes”, God telt de tranen van vrouwen. Daaronder de golvingen van de lange lettermuur met een andere tekst. Het is niet een manier om snel even een boodschapje over te brengen. Het is een statement waarop je moet studeren. En dan moet er ook een bijzondere mededeling aan het licht komen. Waarin tralies misschien wel een rol spelen. Hoe dan ook: een bijzonder gebruik van letters.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *