De meeste kalligrafieën die ik maak hebben een bescheiden formaat, van briefkaart tot A3. Maar twintig jaar geleden vroeg een collega van me of ik een tekst wilde schrijven, gróót, voor boven de bank. Het kwam uit op een formaat van 150 bij 50 cm. Van die grootte heb je meestal geen velletje in de kast liggen. Dus naar een firma in Amsterdam, die papier op de rol verkoopt. Ik kocht 5 meter, dan kon ik wat verprutsen. De tekst, dat waren twee strofen uit het gedicht ‘Wat is geluk’ van Rutger Kopland. En het moest niet te statisch worden: er moest beweging in zitten. Na een paar suggesties die ik voorlegde (met als commentaar: “een beetje wilder!”) schreef ik de eerste échte versie. Maar nadat de helft op papier stond, sprong ineens de kat op het papier… Opnieuw beginnen! En dat gebeurde nóg een keer. Goed dat ik vijf meter had gekocht.

Het gaat over geluk, ja. Dus ik heb dat woord op gouden ondergrond gezet. Geluk, dat ís toch goud? En in het midden is naast een baan ‘goud’ ook een baan ‘zilver’ die als een spiegel werkt. Nadat dit werk twintig jaar aan de muur had gehangen, gingen mijn (inmiddels ex-)collega en haar man verhuizen en paste het niet meer zo. Het geluk hádden ze toch al. Ik kreeg het weer terug en heb er nu een vriend gelukkig mee kunnen maken. Een soort recycle-kalligrafie dus. En geluk, dat móet je toch ook doorgeven?

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *